21 februari 2022 - auteur Lizzie Kamerling





Vandaag is mijn zoon vertrokken om naar het buitenland gegaan.


Voor het eerst.

Alleen.


Hij heeft besloten om wat uitdagingen voor zichzelf te overwinnen en hij verwacht dat deze reis hem daarin gaat helpen.


Als moeder vind ik daar van alles van. Allereerst ben ik super trots dat hij zijn obstakels wil aanpakken en hij doet dat op een manier zoals ik dat zelf ook heb gedaan. Gewoon regelen, ja zeggen, toezeggen en dan kun je niet meer of niet zo gemakkelijk terug.


Maar als moeder vind ik het ook wel heel spannend. Ik heb net nog op het allerlaatste moment mijn rijtje met zorgen (en ja ik mag ze hebben want ze zijn pas vannacht ontstaan 😉 ) op hem afgevuurd. Bij de eerste was het “Oh ja! Dat moest ik nog hebben”. Bij de rest: “Jaja mam, daar heb ik echt heus wel aan gedacht.”


Om vervolgens om één minuut over zes de deur uit te stappen, de donkere wereld in, op weg naar het onbekende.


Het loslaatproces is nog verder in gang gezet. Het loslaten van je kind begint al bij de peuterspeelzaal en telkens gaat het een stukje verder. Tot ze ervoor kiezen hun eigen weg te gaan. Ik realiseer me dat we dat punt bijna hebben bereikt.


Zoete pijn.


Trots op hem maar tegelijk die zoete pijn dat ik hem weer een stukje moet loslaten en de wetenschap dat het bijna zo ver is, dat hij helemaal zijn eigen weg gaat. Maar het is een gezond proces en het is helemaal goed zoals het is.


Loslaten.


Soms moet je andere mensen loslaten in je leven. Niet altijd omdat je dat zelf graag wil, maar omdat ze daar zelf voor kiezen, omdat het leven nu eenmaal soms zo loopt. Je groeit uit elkaar en hebt elkaar opeens of geleidelijk aan niets meer te vertellen. Of je merkt dat hoe iemand in het leven staat niet gezond voor je is (hoeft niet voor altijd te zijn, maar soms kun je het zelf niet zo goed aan of trekt het je op dat moment naar beneden) en is het beter voor je gezondheid om iemand even te laten gaan..


Het is dan ook gewoon een kwestie van loslaten. Ook al kan dat pijn doen.


Soms heb je ook dromen en verlangens die je denkt te moeten loslaten. Manlief en ik hadden een droom om over een x aantal jaar naar het buitenland te gaan en waren ons al wat aan het voorbereiden. Maar gezien de maatregelen die steeds verder worden doorgevoerd en zoals het er naar uitziet vanaf 1 juli a.s. het verbod om zonder C-pas nog naar het buitenland te mogen reizen, was het een kwestie van loslaten. Met God is alles mogelijk, maar voor ons lijkt het inmiddels onmogelijk. God kent onze verlangens. Als er een deur opengaat, dan weten we dat Hij het zal bewerkstelligen. Maar Zijn plan is beter dan dat van ons. En misschien was het gewoon ter voorbereiding op het leven hierna als Jezus zijn koninkrijk hier op aarde herstelt. We leven in de verwachting dat dat zeer binnenkort gaat gebeuren, dus dat we daarom ook niet meer hoeven te emigreren.

 

Soms hebben we situaties in het leven die we heel moeilijk kunnen loslaten. Dan zou je het heel graag willen en je weet dat het je herstel en ruimte gaat brengen, maar… het lukt gewoon niet. Je ben misschien op een onjuiste manier behandeld, je hebt dingen meegemaakt die je hebben beschadigd, mensen hebben je bewust of onbewust pijn gedaan… vul zelf maar in. Je wilt het heel graag achter je laten, maar je kan het maar niet vergeten. Je blijft de pijn maar voelen als je eraan terugdenkt.

Hoe komt dat dan toch en wat kun je hieraan doen?


Als eerste is het belangrijk om jezelf het volgende af te vragen.


Geloof ik 100% dat het Woord waarheid is? Geloof ik ook echt 100% dat Jezus voor ALLES aan het Kruis is gegaan en weer opgestaan, dus ook voor mijn angsten, voor mijn pijn, voor mijn verdriet? Geloof ik 100% dat Jezus door Zijn opstanding alles maar dan ook echt alles heeft overwonnen? Voor al mijn angsten, pijn en verdriet, ook als ik dat bij bepaalde herinneringen voel? Want dat zijn het, het zijn slechts herinneringen. Het verleden is voorbij, is geweest. Het enige dat er nu nog is zijn slechte herinneringen. Hetgeen dat toen gebeurd is, is voorbij. Dus geloof ik dat Jezus ook mijn gevoel dat aan die herinneringen gekoppeld zijn, al heeft genezen?


Als jij mag weten dat je een nieuwe schepping bent, dan mag je weten dat je al genezen bent. Maar je bent als een baby opnieuw geboren, je moet gaan leren groeien in je nieuwe identiteit, in je overwinnaarschap!


Daarom, als iemand in Christus is, is hij een nieuwe schepping: het oude is voorbijgegaan, zie, alles is nieuw geworden (2 Korinthe 5:17). Nieuwe schepping, dat betekent niet voor de helft nieuw, niet half hersteld. God doet geen half werk. Je verleden valt dan helemaal weg. Je bent nieuw gemaakt, je bent dan opnieuw geboren! Je krijgt een complete nieuwe identiteit!


Onze ziel (wil, verstand, emoties, spreken, gedrag, herinneringen) moet echter nog wel genezen en daarna volgt het lichaam pas. Bij sommige gaat dat heel snel achter elkaar of meteen alles in één, bij de meeste anderen duurt het een tijd voordat de beschadigde gedachtenpaden vernieuwd en vervangen zijn (we moeten immers vernieuwd worden in ons denken en daar moeten we actief mee aan de slag). Ons lichaam kan niet van zichzelf denken. Ons lichaam reageert op onze gedachten. Iedere gedachte geeft een bepaalde reactie in ons lichaam.

We moeten wel zelf aan de slag. We kunnen ervoor bidden en in geloof staan maar dan moeten we toch ook zelf aan de slag gaan. Hoe vaak ik mensen niet hoor roepen dat iets dwaalleer is of dat je het anders moet interpreteren, dat iets alleen geestelijk bedoeld zou zijn, of zich boos maken over iemand die gedurfd heeft te zeggen dat ze te weinig geloof hebben (het is nooit leuk als dingen van het duister, in het licht worden gezet). Terwijl als ik dan even doorvraag (of vaak hoeft dat niet eens, we hoeven vaak alleen maar te luisteren naar welke woorden men gebruikt), dan wordt het vaak al gelijk pijnlijk duidelijk. Men zegt het Woord van God te geloven, maar uit woorden en/of daden blijkt van niet. Iemand kan zeggen op God te vertrouwen, maar uit iemands spreken en acties klinkt ongeloof en twijfel. Men zegt dat ze de ander vergeven heeft, maar vervolgens blijft alles herhaald worden wat die ander verkeerd heeft gedaan. Als je iemand vergeven hebt, dan moet je vervolgens je mond gaan houden over die ander. En die beschuldigende gedachten over die ander gevangen te nemen en bij God brengen. En daar niet langer aan meedoen. En als je iemand nog niet vergeven hebt, het nu meteen, per direct doen! Het zet je vrij!!


Er valt natuurlijk zoveel meer hierover te zeggen en te leren hierover. Ik kan helaas de dingen slechts heel licht aanstippen in mijn blogs. Dus laat me gerust weten, hoe is dat voor jou, dat loslaten? Wat zou je graag veranderd zien hierin? Wil je hierop reageren of heb je een vraag? Stel hem dan in de online Community! Klik hier voor meer informatie hierover of klik hier om meteen lid te worden als je dat nog niet bent!  



Het is een kwestie van loslaten