Het waaide ontzettend hard. Het was koud. De zee bulderde. Het was windkracht 8 of 9, het regende nog niet. Schuim van de golven vloog door de lucht. Er was verder niemand te bekennen langs het hele strand, behalve een paar kitesurfers die het aandurfde om de weersomstandigheden te trotseren en heel in de verte een wandelaar met zijn hond.

Ik had mezelf voorgenomen tot aan de pier te lopen. Iemand had me dat aangeraden. Het zou een mooie wandeling kunnen zijn. Ik kon de pier niet zien, maar besloot er toch heen te lopen. Ik kwam haast niet vooruit. Een paar keer stond ik op het punt om op te geven, maar besloot ik doch om door te lopen. Ik wilde namelijk niet bij de eerste de beste windstoot opgeven. Dat was eigenlijk mijn eer te na.

Het was genieten.
Ik had een heerlijk warme jas aan, ik had alle tijd aan mezelf en het strand is voor mij de meest ultieme manier om te ontspannen, in welk jaargetijde dan ook.

Een van de kitesurfers kwam langzaam door het lage water naar de kant lopen. Het leek er een beetje op alsof hij mij op een afstand probeerde te volgen, wat mij een onbestemd gevoel gaf maar wat ik vervolgens meteen weer verdrong. Ik had God gevraagd om mij te beschermen. Daar mocht ik op vertrouwen. In gedachten zegende ik de man en liep door. Ik verbaasde me over wat op het strand te vinden was en genoot van het geluid van de golven dat tot in mijn hotelkamer te horen was geweest.

Uiteindelijk heb ik echter moeten besluiten om te draaien. Het begon te regenen en vermengd met het zand was dat niet prettig aan mijn ogen. Het leek nog harder te gaan waaien. Toen ik terugliep kwam ik meer in de buurt van de kitesurfer die naar de kant was gekomen en mij nog steeds op afstand leek te volgen. Hij riep me. Het was een gespierde jongere man, maar zijn hoofd zag helemaal rood. Hij vroeg me of ik hem wilde helpen. Het lukte hem niet om zijn kite te landen en hij was aan het einde van zijn krachten, nadat hij ook al een tijd in het water was geweest. Samen hebben we de kite naar beneden gekregen en kon hij eindelijk even bijkomen. Hij was zo ontzettend dankbaar!

Ik vond het bijzonder. Eerder voelde ik me niet op mijn gemak, maar vervolgens wilde God mij gebruiken om hem te helpen! Gaaf!

In het dagelijks leven kunnen we dat ook regelmatig hebben. We voelen ons in een bepaalde situatie ongemakkelijk of bang, waardoor we vervolgens de situatie vermijden. Maar in de meeste gevallen helpt het je juist en is het veel beter om je om te draaien en je situatie recht in te ogen te kijken. De confrontatie aan te gaan. Dan zie je dat het meevalt. Of je kan er een oplossing voor bedenken. En soms komt er opeens hulp uit onverwachte hoek of loopt het heel anders dan je dacht of gevreesd had.

Dat is het juiste om te doen. In de Bijbel in Efeze 6 wordt er gesproken over een wapenrusting. Lees het hoofdstuk maar eens rustig na.

De wapenrusting van het geloof.
De gehele wapenrusting van het geloof is bedoeld om stand te houden tegen de duivel. Dus niet alleen het geloof, of alleen de vrede, maar als je alles samen aantrekt, dan kun je overwinnen!

Er staat iets heel belangrijks in vers 12, namelijk dat we te strijden tegen de geestelijke wereld. We moeten daarom ook weten hoe de geestelijke wereld werkt, hoe de vijand werkt. Want als je de tactieken van de vijand niet kent, kun je ook geen aanpak bedenken om hem te bestrijden. Kun je je er ook niet op voorbereiden. Daar begint het dus mee. Ken je tegenstander!

Is het je weleens opgevallen dat er geen bescherming voor de achterkant aanwezig is? Je kan niets met je zwaard als je vlucht. Je kan ook niets met je schild als je vlucht. Als je je van de situatie afwendt, wend je je van de oplossing af. Als je je omdraait, ben je je juist onbeschermd en kan de vijand je raken.

Vervolgens mag je de riem om doen. Een riem met de Waarheid. Dus alle leugens en verleiding van de boze leren herkennen en weerleggen met de Waarheid, maar zelf ook de Waarheid (durven) uitspreken.

Je mag een borstharnas aantrekken. Het borstharnas van de gerechtigheid. Jezus heeft alles! volbracht. Als je mag weten dat je Dochter van de Vader bent, dan klopt dat gevoel van schuld en schaamte en angst niet meer. Dat is al opgeheven. Je mag vertrouwen!

Je mag sandalen dragen, met de bereidheid de vrede van het evangelie te brengen en Jezus te volgen bij alles wat je doet.

De helm van de zaligheid, van je verlossing. Dat betekent dat je mag weten dat alles al volbracht is voor jou, dankzij Jezus. Je hoeft geen slaaf meer van de zonde te zijn, je mag vrij worden!

Het schild van het geloof kun je opheffen om de brandende peilen van de boze af te weren. Je hoeft alleen je schild op te heffen en ze worden allemaal uitgeblust. Het stopt deze boze echter niet van het op je afvuren. Je overleeft het wel, maar je hebt meer nodig om te overwinnen.
Daarom heb je ook het zwaard ontvangen. Het tweesnijdend zwaard met de woorden van God. Het is zóóó ontzettend belangrijk dat je de woorden van God kent, want dan heeft de Heilige Geest iets om mee te werken. Het is niet handig dat als jij aangevallen wordt, je tegen de boze moet zeggen.. “Ho wacht even: dat moet ik even opzoeken in mijn Bijbel, wacht waar staat dat ook al weer.. even googlen.”

Zo lang wacht de boze niet. Die heeft je dan al lang te pakken. Je hebt het nodig dat je het Woord van God meteen paraat hebt, zodat je zoals Jezus in de woestijn, meteen kan zeggen: “Nee, want er staat geschreven dat… “ anders zal je nooit een overwinnaar worden en blijf je voor altijd in de overleversmodus. Als je geen zwaard hebt en alleen een schild loop je zelfs het risico dat je heel langzaam achteruit gedwongen wordt, totdat je valt. Dat moeten we voorkomen! Daarom hebben we het Woord gekregen met de opdracht hier dag en nacht mee bezig te zijn!

Waarom ik je dit als coach meegeef?

Okay, ik weet het. Deze “methodiek” is niet zo gebruikelijk in coaching- en therapieland. Daar ben ik me van bewust. Maar je weet het. Ik ben ervan overtuigd dat alle oplossingen in de Bijbel staan. Ik ben van de échte oplossingen en niet van het managen (ofwel het beheersbaar houden, maar het niet helemaal kunnen oplossen). Ik geloof niet in een God die alleen maar managet. Ik zie heel veel christenen die dat wel geloven en ik wil je vandaag uitdagen om te kijken wat het Woord zegt en in hoeverre jij daadwerkelijk écht gelooft wat daar staat of ben je stiekem ook gaan geloven dat God van het “alleen maar managen” is? Want het kan zijn dat je het hoopt of denkt dat het kan, maar dat je niet écht gelooft dat God het daadwerkelijk zal doen. Of misschien wel voor anderen, maar niet voor jou. Omdat je het niet ziet of merkt in je leven. Misschien ben je wel teleurgesteld in God.

Maar als we iets niet zien of ervaren in ons leven, betekent niet dat God het niet doet. Het betekent dat er dan iets bij jou en mij moet veranderen of dat het de tijd nog niet is. Want jouw tijd is niet Gods tijd. En ik daag je uit om dat bij God te brengen, want ook dat hoort erbij. Er staat namelijk in hetzelfde hoofdstuk: “terwijl u bij elke gelegenheid met alle gebed en smeking bidt in de Geest en daarin waakzaam bent met alle volharding en smeking voor alle heiligen.”

Wat ook het mooie aan de situatie met de kitesurfer was?

Hij vroeg hulp.
Een grote sterke man, die hulp vraagt. Wij willen zo vaak alles alleen doen. We vinden dat we alles zelf moeten kunnen. Maar allereerst hebben we een God die ons wil helpen en daarnaast zijn we voor elkaar gemaakt. Om elkaar lief te hebben en elkaar te helpen. Want je kan niet alles even goed. Jij kan het ene juist heel goed en ik het andere. Zo heeft onze Vader ons juist gemaakt en zo mogen we elkaar aanvullen en elkaar helpen. Juist omdat we allemaal een andere functie in het Lichaam hebben. Juist omdat we gemaakt zijn om elkaar aan te vullen is het wel belangrijk dat we dat kunnen doen.
We moeten niet willen om alles te willen kunnen.

Stel dat mijn handen alles zou willen overnemen dat ik met mijn voeten kan doen? Kan ik leren lopen op mijn handen? Vast wel. Gaat het even hard als met mijn voeten? Dat sowieso nooit. Ik doe er dan veel langer over en daarnaast heb ik mijn handen nodig als voeten, dus kan ik niets anders meer doen. Dat is niet de bedoeling!! Als dat de bedoeling was geweest had God je wel twee paar voeten gegeven in plaats van handen én voeten. We moeten niet denken dat we het beter weten dan God. Alle onderdelen zijn even belangrijk en alle onderdelen zijn even hard nodig. Daarom is het ook zo belangrijk dat we elkaar helpen om gezond te worden en te blijven.

Welk onderdeel ben jij en wat heb je nodig om goed te functioneren in het Lichaam van Christus? Laat je het hieronder weten?

Lieve groet,

Lizzie

Lizzie Kamerling