Tijdens het zappen op televisie, kwam ik langs het programma van een cabaretier en hoorde ik de opmerking “Zo goedkoop mogelijk. Wij willen alles zo goedkoop mogelijk”.

Die zin bleef hangen. “Wij willen alles zo goedkoop mogelijk.”

Zo’n zin waar je heerlijk op kan reflecteren, om eens de hand in eigen boezem te steken en jezelf af te vragen: hoe doe ík dat eigenlijk? Dus dat heb ik maar eens gedaan.

Ik ben opgegroeid met alles zo goedkoop mogelijk. Mijn ouders hadden geen geld. We kwamen rond en we hadden geen schulden voor zo ver ik weet, maar daar hield het dan ook wel bij op. Wat op tafel kwam was het goedkoopste van het goedkoopste. Nieuwe kleren kopen? Een jas misschien en ondergoed, maar andere kledingstukken werden doorgeschoven en eventueel veranderd. De keren dat ik met mijn moeder ging shoppen kan ik op één hand tellen. Die herinner ik me dan ook nog heel goed! Mijn ouders hadden altijd tweedehands meubelen en toen ik op mezelf ging wonen ben ik ook zo begonnen. Helemaal niets mis mee en doen we nog steeds vaak genoeg.

Inmiddels heb ik al vaak de deksel op de neus gekregen bij “zo goedkoop mogelijk”. Goedkope verf verkleurt sneller, pindakaas van eigen merk heeft toch net niet die lekkere smaak van Calvé, die goedkope auto bleek achteraf een afgeragde leasebak te zijn, die latex van Praxis kan zomaar compleet van je plafond afbladderen, als je al meerdere keren goedkoop hebt gelatext. Dus daar hebben we van geleerd. Denken we. 😉

Maar ook in andere dingen wilde ik ook zo goedkoop mogelijk. Ik heb lang gezocht tot ik een kapper had gevonden die nog knipt voor minder dan twintig euro. Dertig euro voor de pedicure vind ik nog best veel en ik merk dat ik dat liever goedkoper zou zien. Een massage lijkt me heerlijk, maar het is zo veel geld! Dus dat heb ik alleen een keer gedaan toen het gratis was.

Toen ik vastliep in een periode en ik eindelijk hulp durfde vragen en merkte dat ik er zelf niet uitkwam, heb ik ooit een keer een afspraak bij een psycholoog gemaakt (die ik niet vergoed kreeg) waar ik vervolgens in een klein kamertje op de eerste etage van een rijtjeshuis terechtkwam, waar het naar wierook rook en met uitzicht op het rijtje van de overburen. De vrouw zal zeker kundig genoeg zijn geweest, maar ik voelde me ontzettend bekeken en ongemakkelijk.

Ik heb de sessie afgerekend, de vervolgafspraak geannuleerd want ik durfde niet ter plaatse te zeggen dat ik geen vervolgafspraak meer wilde en heb een half jaar gewacht op begeleiding door een psycholoog die ik wel vergoed kreeg. Toen ik na een half jaar wachtlijst aan de beurt was, had ik inmiddels allang zelf een oplossing gevonden voor datgene waar ik tegenaan liep.

Als ik vervolgens namelijk ergens tegenaan liep of mezelf persoonlijk wilde ontwikkelen kocht ik een boek of volgde ik meteen een opleiding zodat ik én zelf wist hoe het moest én zodat ik het ook meteen anderen kon leren. Twee vliegen in één klap. Lange tijd vond ik dat ik niet zo veel geld waard was en gaf ik het liever aan andere dingen uit dan aan mezelf.

Zo goedkoop mogelijk.

Totdat we rentmeester over een huis mochten zijn wat voor ons écht een droomhuis is. Nu sparen we liever iets langer door en zorgen dat iets goed is, dan dat het snel af is en op een goedkopere manier dat het net niet is. Dat betekent wel dat andere dingen soms moeten wachten, zoals het behang in mijn slaapkamer. Maar dat geeft niet.

Zo goedkoop mogelijk.

Totdat ik zelf ondernemer werd. En ik mijn kosten ging berekenen en erachter kwam dat ik bij vijfenzestig euro per uur pas uit de kosten ben. En dat ik dan mezelf nog niet één cent heb uitbetaald. En ook al ben ik een christelijke coach, mijn hypotheek en boodschappen moeten ook gewoon betaald worden. De supermarkt op het pleintje wil ook gewoon blijven bestaan, dus is het logisch dat hij misschien iets meer voor zijn boodschappen vraagt dan een grote supermarktketen. Ik zie dat de pedicure en de kapper alle tijd voor me nemen en dan vragen ze maar twintig euro of maar dertig euro. Wauw! Ik ben helaas nog niet in staat om ze meer te betalen, maar ze zijn iedere euro dubbel en dwars waard! De arbeider is zijn loon waardig!

Zo goedkoop mogelijk.

Totdat ik merkte dat hoe meer ik voor iets betaald heb, hoe groter mijn motivatie is om stappen te ondernemen en er daadwerkelijk iets mee te doen. Zo heb ik ontzettend veel geld voor een business coach betaald (geld dat ik niet had, dus ik moest er een betalingsregeling voor afspreken) maar het heeft me zo ontzettend veel gebracht!

Ik zie dat ook bij mijn klanten terug! Ze maken zulke grote stappen! De resultaten die ze behalen, zijn zo gaaf en daarom durf ik zelfs te werken met een niet goed geld terug garantie!! Dat is al een belangrijke reden dat ik niet door een zorgverzekering vergoed wil worden. Niet alleen ben ik dan merendeel van mijn tijd kwijt aan administratie, wat dus zou betekenen dat ik met een uurtarief van boven de honderd euro pas uit de kosten zou zijn, ik zou ook iemand de zegen ontnemen die het die persoon zou brengen! We schatten namelijk de waarde van iets in naar gelang de prijs die we ervoor hebben betaald!!

Dat zie ik ook vaak terug, doordat als ik een gratis sessie met iemand heb gehad, tips heb gegeven, er dan soms niet eens een dankjewel van af kan of als ik een afspraak heb ingepland, men niet de moeite neemt om af te zeggen, terwijl ik een gesprek al heb voorbereid. Of als iemand per mail tips vraagt, ik een antwoord heb gestuurd, er dan vervolgens niet meer op gereageerd wordt. Dat is verder helemaal okay. Het zegt namelijk iets over de ander en de waarde die iemand er aan hecht.

Zo goedkoop mogelijk.

Totdat ik mocht leren hoe waardevol ik ben en hoe God mij ziet. Dat ik goed voor mezelf mag zorgen en dat ik dan best een wat duurder abonnement bij de sportschool mag afsluiten, omdat ik me nu eenmaal bij die sportschool het prettigst voel. Ik ben het waard, omdat God mij het waard vindt. Ik ben opgegroeid met de overtuiging dat ik niet goed genoeg was. Dus duurdere kleding of er mooi uitzien? Niet voor mij! Ik geloofde de leugen dat ik niet mooi was. Ik dacht dat ik niet goed genoeg was om in mezelf investeren en leren hoe ik anders met dingen kon omgaan.

Ik wilde zoveel dat ik soms het gevoel had uit elkaar te barsten, want het kon en mocht er niet uit. Ik stond het mezelf lange tijd niet toe, maar ik wist ook niet hoe. Totdat ik leerde hoe met belemmerende overtuigingen om te gaan en een angststoornis te overwinnen.

Zo goedkoop mogelijk.

Totdat ik mocht leren hoe waardevol anderen voor mij zijn en wat zij voor mij kunnen betekenen, als ik hen betaal om te doen waar zij bestemd voor te zijn om te doen. Ik kan dan vervolgens dátgene kan gaan doen waar ík voor bestemd bent! We hebben elkaar nodig en het is goed om elkaar te erkennen en te waarderen daarin!

Soms is het goed om jezelf af te vragen of de keuzes die je maakt vanuit de juiste intenties zijn en wat de gevolgen ervan zijn. Als je écht lettelijk het geld niet beschikbaar hebt, dan heb je niet zoveel te kiezen. Dat begrijp ik. Die periodes ken ik ook. Daar gaat deze blog niet over. Maar bepaalde “goedkope” keuzes kunnen echter op langere termijn “duurkoop” zijn.

Zoals bijvoorbeeld dat je niet naar de pedicure gaat met die ingegroeide nagel. Die nagel moet vervolgens uiteindelijk bij de huisarts weggehaald worden. Je hebt nog weken heel veel last van je teen.

Misschien dat je een bepaalde opleiding wil volgen, maar je stelt het uit omdat je liever op vakantie gaat en het geld liever daaraan besteedt. Of je vindt het teveel geld om in jezelf te investeren. Maar je verliest helaas je je baan. Het lijkt erop dat je niet meer aan de slag kunt komen zonder die opleiding.

Of je laat voortdurend over je grenzen heengaan, omdat je jezelf niet waardevol vindt. Je wilt echter niet ïnvesteren in jezelf om te leren hoe het anders kan, omdat je denkt dat je het niet waard bent. Daardoor krop je al heel lang dingen op en de laatste tijd reageer je het op je partner of je kinderen af waar je je dan weer schuldig over voelt.

Of ben je al een tijdje aan het aanmodderen terwijl alles je teveel is? Je wilt geen hulp inschakelen en denkt bij jezelf: ik houd het nog wel even vol. Het is me toch altijd nog gelukt en ik heb het geld hier niet voor over omdat je zelfstandige bent. Maar het wordt duurkoop als je helemaal uitvalt en je werk niet meer kan doen en je bedrijf vervolgens verliest doordat je niet op tijd heb ingegrepen.

Wat als God voor goedkoop ging? Hij heeft het allerbeste aan jou en mij gegeven, namelijk Zijn eigen Zoon! Jezus heeft met Zijn leven voor ons betaald! Hij vond ons zo de moeite waard dat Hij voor ons wilde sterven! God wil dat we Zijn vrede ervaren, iedere dag, maar we zitten vaak zo vast in ons denken en we geloven dat het niet anders kan! En dat, omdat anderen dat zeggen en omdat we dat om ons heen zien.  Maar God zegt vertrouwt niet op mensen, vertrouw op Mij! (Psalm 118:8) Het kan anders. Dat garandeer ik je! Nee, beter nog, dat garandeert God je!

Ik wil je een paar vragen voorleggen. Hoe heeft de manier hoe je naar jezelf kijkt invloed op jouw keuzes? Ga je voor “goedkoop” of “duurkoop”? Wat zou je daarin willen en wat zou daarin anders kunnen?

Liefs, Lizzie

Wil je mijn blog altijd meteen in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan hier meteen in voor de (meestal wekelijkse) Parelmomenten. Dan ontvang je ook meteen een link naar het gratis eboek en kun je ook lid worden van de besloten Facebookgroep Christelijke Vrouwen (Parel members). Daar kun je nog even doorpraten of je vragen stellen als je dat fijn vindt.  Enneh… is tijd voor jou om het anders te doen.. voel je altijd vrij om te contacten via info@uniquepearl.nl of klik hier om je vraag te stellen.

Als je reageert op mijn blog..

Ik vind het geweldig als je reageert! Jouw reactie is ontzettend waardevol voor me. Het houdt me op de been wanneer ik het soms lastig vind om een liefdevolle en eerlijke boodschap te brengen en het geeft me weer nieuwe inspiratie. Dus, alsjeblieft, graag je reactie!

Omdat we echter met zoveel zussen zijn en er slechts eentje van mij is, kan ik niet altijd reageren op opmerkingen.

Dus, alsjeblieft, lieve zussen… laten we een echte gemeenschap zijn! Aarzel niet om op elkaars opmerkingen te reageren! Bemoedig en bid voor elkaar! Laten we op deze manier relaties met elkaar opbouwen!

Ik vraag wel dat je je opmerkingen liefdevol en bemoedigend houdt. Geef niemand advies of instructies; help alleen anderen door een opbouwend of bemoedigend woord of voor hen te bidden, op dezelfde manier als je wilt dat ze voor jou doen, okay?

Heel erg bedankt, familie! En ontzettend bedankt dat je deel uitmaakt van deze geweldige groep zussen!

Lizzie Kamerling